چطور می توانیم به شما کمک کنیم؟

از طریق صفحه ارتباط با ما، پیامی برایمان بگذارید تا در اسرع وقت با شما تماس بگیریم

کیفیت و قیمت های مناسب شرکت شما واقعا تجربه خیلی خوبی رو برای ما به ارمغان داشت

جناب مهندس باقری
سرپرست واحد HSE, شرکت عمران آذرستان

این سامانه از قدیمی ترین سامانه های اعلام حریق محسوب می شوند که علی­رغم تغییرات کیفی اندک، هم­چنان مورد استفاده قرار می­گیرد. در این سامانه چندین حسگر و شستی که یک منطقه از ساختمان را پوشش می­دهند در قالب یک مدار به هم پیوسته، به تابلوی کنترل مرکزی متصل می­شوند. بنابراین هر مدار نماینده­­ی یک منطقه (زون) است.

نحوه­ ی هم­بندی تجهیزات کشف و تشخیص نسبت به تابلوی کنترل مرکزی به صورت شاخه­ای و یا به عبارت دیگر شعاعی است. هر تابلوی کنترل مرکزی متعارف می­تواند ۲،۴،۸،۱۲ و یا مدارهای بیشتری را پشتیبانی کند.

بر طبق استاندارد، در این سامانه حسگرها یا در حالت عادی هستند و یا آلارم(Fire Alarm)

این سامانه به وسیله­ی دو رشته سیم به حسگرها و شستی وصل می­گردد که هر دو نیز از نوع مرسوم می­باشند.

مطابق همین موارد برای آژیر، زنگ و یا چراغ دوره گرد نیز سیم کشی می­گردد.

اولین عملکرد این پانل نشان­ دادن موقعیت آتش با دقت در حد زون می­باشد. پس بنابراین بهتر است در سامانه­های متعارف، زون­ها محدود باشد تا جستجو سریع باشد.

حسگرهای هر زون در یک گروه و به صورت شعاعی به یک زون پانل کنترل وصل می­گردند و زون­ها از یکدیگر جدا می­باشند و هر زون یک نشان­دهنده­ی جداگانه دارد. بر روی هر حسگر یک LED موجود می­باشد که در هنگام عملکرد آن حسگر، LED مربوطه چشمک می­زند.

هنگامی که یک زون فعال می­گردد (وضعیت اعلام حریق) بایستی به صورت فیزیکی در آن زون، حسگر فعال شده ردیابی گردد. هم­چنین می­توان LED را جداگانه به حسگر وصل کرد.

اعلام حریق
اعلان حریق

در صورتی که هر حسگر به یک زون متصل باشد در هنگام عملکرد حسگر محل حریق به راحتی مشخص می­گردد. این مسئله به خودی خود باعث بالا رفتن هزینه­ی خرید تابلوی آلارم می­گردد، زیرا که تعداد زون هر تابلوی Conventional زیاد شده و در نتیجه هزینه­ی خرید آن بالا می­رود. در سامانه متعارف تمامی حسگرهای یک زون به صورت مستقیم با یک مدار به هم­دیگر متصل می­گردند و انتهای آن به تابلوی آلارم متصل شده و در هنگامی که بخواهیم از سامانه امنیتی استفاده کنیم، با دو رشته سیم دیگر تمامی کنتاکت­های نرمال بسته­ی حسگرها را به صورت سری به تابلوهای آلارم متصل می­نمایند و در انتهای آخرین حسگر مقاومت انتهایی نصب می­گردد که عملکرد آن بررسی خواهد شد. اضافه بر آن بعضی از حسگرها مجهز به Switch Open، Schottky Diode می­باشند.درهنگامی که حسگر به حالت آلارم می­رود ولتاژ مدار کم شده و در عمل مابقی حسگرها غیر فعال می­شوند. در این حالت هیچ­گونه اطلاعات دیگری به پانل نمی­رسد.

 

منطقه بندی و زون بندی سامانه اعلام حریق متعارف:

سهولت، سرعت و دقت در تشخیص و تعیین محل وقوع حریق به ویژه ساختمان­های بزرگ، لزوم تقسیم بندی ساختمان به مناطق کوچکتر و مجزا را به وجود می­آورد و مهم­ترین عوامل تعیین کننده مرزهای آن، کاربری، مساحت و بخش بندی های ضد حریق ساختمان است.

هر ساختمان می­بایست به قسمت­های مختلف جهت تشخیص سریع حریق و اعلام آن تقسیم شود، تا بتوان به­وسیله­ی سامانه، تشخیص و اعلام، حریق را سریع­تر شناسایی کرد. مثلا در هنگام مشاهده­ی حریق می­توان با فشار شستی آژیر را به صدا درآورد. در صورتی­که زون­بندی اجرا نشده باشد، اعلام با تاخیر و موجب سردرگمی و تشخیص اشتباه می­شود

تاثیر عوامل یاد شده در تعیین مناطق با رعایت موارد زیر میسر می گردد:

 هر طبقه ساختمان که بیش از ۳۰۰ متر مربع باشد باید یک منطقه مجزا محسوب شود.

– حداکثر مساحت یک منطقه ۲۰۰۰ متر مربع است.

– اگر کل مساحت طبقات یک ساختمان ۳۰۰ متر مربع یا کمتر باشد می توان آن را یک منطقه محسوب داشت.

– بخش­بندی ضد آتش در ساختمان یکی از مهم­ترین شاخصه­های تعیین مناطق است. بنابراین علی رغم مساحت می باید به آتش بندی فضاها نیز توجه داشت. در این حالت مرزهای منطقه تشخیص حریق محدود به مرزهای بخش بندی ضد آتش است. به همین دلیل پلکان، چاه آسانسور یا شفت­های دیگر که به وسیله دیواره های ضد حریق از فضاهای دیگر مجزا شده­اند می­توانند علی رغم مساحتی که دارند به عنوان یک منطقه در نظر گرفته شوند. بام ها نیز منطقه جداگانه ای محسوب می شوند.

– بنا به نحوه قرارگیری دیوارهای ضد حریق و فضاهای مجزا شده، مناطق ممکن است به صورت افقی (سطح طبقات) و یا عمودی (چاه آسانسور، پلکان و …)تعریف شوند.

– حداکثر فاصله­ی جستجو در یک منطقه نباید بیش از ۳۰ متر باشد. منظور از فاصله جستجو، مسافتی است که برای یافتن و رویت محل حریق باید طی شود. از این رو در ساختمان­هایی که دارای اتاق های متعدد هستند بهتر است در بالای درهای مشرف به راهروها، چراغ های نشانگر نصب گردد. در برخی ساختمان ها ممکن است نصب چراغ نشانگر با توجه به محدودیت فاصله­ی جستجو موجب کاهش سطح مناطق و افزایش تعداد آن­ها گردد.

– مناطق را از نظر هم بندی و سیم کشی می توان به دو گروه منطقه­ی تشخیص و منطقه­­ی هشدار تقسیم نمود. در منطقه­ی تشخیص، هم­بندی بین حسگرها و شستی های اعلام حریق در سطح معینی که به عنوان یک منطقه تعریف شده است صورت می گیرد و به هنگام عمل نمودن یک شستی و یا فعال شدن یک حسگر اتوماتیک، چراغ مربوط به همان منطقه و یا کد مربوط به همان حسگر (در سامانه آدرس پذیر) در تابلوی کنترل مرکزی روشن می­شود. در حالی که هم­بندی بین آژیرها و سایر هشدار دهنده­های صوتی در عین حالی که ممکن است در یک منطقه انجام پذیرد، اما به هنگام فعال شدن می­تواند چند منطقه مجاور و یا همه مناطق را شامل شود. بنابراین یک منطقه هشدار می تواند شامل چندین منطقه­ی تشخیص گردد.

– مناطق تشخیص، ورودی­ها و مناطق هشدار، خروجی های تابلوی کنترل مرکزی را تشکیل می­دهند. یکی از عوامل مهم در تعیین مشخصات تابلوی کنترل مرکزی، تعداد مدارهای ورودی و خروجی است.

عدم منطقه بندی صحیح و هم­چنین افزایش تعداد مناطق بدون پیروی از منطقی خاص، باعث سردرگمی و ابهام در تعیین محل حریق می شود

تضمین کیفیت

پیاده سازی بهینه ترین سیستم
یک مشاوره ی عالی
طراحی بی نقص و مورد تایید

مزایا

  • هزینه خرید تجهیزات و راه اندازی نصبتا کمتر به سایر سیستم ها
  • مناسب با صنایع و اماکن کوچک

مشاوره

جهت انجام هرگونه مشاوره در خصوص طراحی و اجرای سامانه های اعلان حریق بی سیم (وایرلس) از طریق صفحه تماس با ما، ارتباط با کارشناسان مربوطه را شروع کنید

بدنبال یک مشاور تراز اول ایمنی و آتش نشانی میگردید؟